Soms weet je het eigenlijk al een beetje op voorhand.
Dat het geen “makkelijke” shoot gaat worden.
Deze gezinsshoot aan zee met Michelle, Gilles en kleine Atlas (bijna twee jaar) was er zo eentje. Die leeftijd… dat is vaak de pittigste om te fotograferen. Dus ja, ik voelde het al: dit wordt er eentje op zijn tempo.
En dat is ook echt hoe ik werk.
Ik dwing kindjes nooit. Echt nooit.
Als een kindje geen zin heeft, dan heeft het geen zin. Punt.
Ik zeg dat ook altijd tegen de ouders: we volgen jullie kind. Dus als Atlas ergens geen zin in had, dan gingen we daar niet op blijven duwen. Dan schakelen we gewoon over naar iets anders. Geen druk, geen forceren.
Dit gezin had twee uur gereden om tot aan de kust te komen voor deze shoot.
En ja, dat blijft iets dat ik niet vanzelfsprekend vind. Dat is echt een eer. En daar ben ik oprecht heel dankbaar voor.
Maar goed… we zaten dus aan zee. Tussen de duinen, op het strand.
Je weet wel: op en af, zacht zand, soms echt ploeteren. En Atlas? Die was op missie. Echt op ontdekking. Hij wilde vooral rondlopen, kijken, voelen, alles zelf doen.
Stilstaan? Niet echt zijn ding 😄
Dus daar gingen we… meevolgen, meebewegen, zoeken naar momentjes.
Ik geef tijdens een shoot altijd kleine opdrachtjes, probeer dingen die mooi zijn op beeld maar ook leuk aanvoelen. Maar eerlijk? Dat lukt niet altijd. En dat hoeft ook niet.
We hebben echt van alles geprobeerd.
Mama had een mooi houten vliegtuigje mee… maar een plastieken fles op de grond was duidelijk interessanter. Met zand gooien? Nog beter.
Knuffelfoto’s? Opgepakt worden?
Nee hoor. Atlas had daar weinig zin in.
Zelfs nijntje met muziek heb ik bovengehaald, dat werkte… voor een paar seconden 😄
Maar weet je? Dat is oké.
Want ergens had hij er wel zin in. Gewoon… op zijn manier.
En uiteindelijk, en dat is waarom ik dit zo graag wilde delen, is deze galerij één van mijn favoriete geworden.
Omdat het zo echt is.
Je ziet Atlas zoals hij is.
Een doorzettertje, zoals mama ook zei. Eentje die niet zomaar opgeeft. Die zijn eigen ding doet.
En ja, misschien zit hij niet vaak rustig op mama’s arm. Maar dat is hij ook gewoon niet. En dat mochten we ook zo laten.
Toen we bij het water kwamen, was het helemaal prijs.
Vuile handjes, natte kleren, zand overal… en hij wilde er alleen maar méér van.
En eerlijk? Dat zijn mijn favoriete momenten.
Want voor mij gaat een shoot daarover.
Niet over perfecte foto’s. Niet over iedereen die mooi in de lens kijkt.
Maar over een stukje leven vastleggen.
Een gezinsuitje. Hoe het écht is.
En misschien is dat wel waarom deze galerij zo mooi geworden is.
Omdat we niet geprobeerd hebben om Atlas in een kader te duwen…
maar gewoon hem gevolgd hebben.
Elk gezin heeft zijn eigen chaos, zachtheid en magie. Als je die van jullie wil bewaren, hoor ik graag van je. CONTACT
